Deszcz zamienił ulice miasta w rzeki odbijającego się neonu, kiedy zdałam sobie sprawę, że kroki za mną dokładnie powtarzają rytm moich kroków.
Początkowo wmawiałam sobie, że to przypadek.
Miałam dwadzieścia sześć lat, byłam sama i wracałam pieszo do domu po późnym dyżurze w szpitalu. Ulice były niezwykle puste, ale przemierzałam tę trasę już dziesiątki razy.
Nagle, bez żadnego ostrzeżenia, przeszłam na drugą stronę ulicy.
Kroki również przeszły.
Przyspieszyłam.
Nieznajomy także.
Kiedy obejrzałam się za siebie, zobaczyłam wysoką postać w ciemnym kapturze, znajdującą się niespełna piętnaście metrów ode mnie. Nie widziałam jego twarzy, ale jedną rękę cały czas trzymał w kieszeni płaszcza.
Moje serce zaczęło walić.
Skręciłam za róg, niemal poślizgnęłam się na mokrym chodniku i zaczęłam biec.
Mężczyzna ruszył za mną.
Sięgnęłam po telefon, ale go nie było. Musiałam upuścić go gdzieś po drodze. Żaden sklep nie był otwarty, nie było w pobliżu policjanta ani nikogo, kto znajdowałby się wystarczająco blisko, by usłyszeć mój krzyk.
Wtedy ją zobaczyłam.
Pod migoczącą latarnią stała żółta taksówka z włączonymi światłami i pracującym silnikiem.
Poczułam tak wielką ulgę, że niemal się rozpłakałam.
Pobiegłam do niej, szarpnęłam tylne drzwi i wskoczyłam do środka.
„Proszę jechać!” — krzyknęłam, zatrzaskując za sobą drzwi. „Proszę mnie stąd zabrać!”
Kierowca się nie poruszył.
Siedział zupełnie nieruchomo, trzymając obie dłonie na kierownicy.
„Proszę!” — krzyknęłam ponownie, spoglądając przez tylną szybę.
Mężczyzna w kapturze zatrzymał się pod latarnią. Już mnie nie ścigał. Po prostu stał i obserwował taksówkę.
Kierowca powoli odwrócił się w moją stronę.
Słabe światło deski rozdzielczej ujawniło kilka starych blizn przecinających jego policzek i czoło. Jego oczy były zimne, ale to uśmiech zmroził mi krew w żyłach.
Nie był to wyraz twarzy zdezorientowanego taksówkarza.
Był to uśmiech kogoś, kto na mnie czekał.
„Spóźniłaś się” — wyszeptał.
Chwyciłam klamkę i pociągnęłam.
Nic się nie wydarzyło.
Pociągnęłam mocniej.
Drzwi były zamknięte.
„Ratunku!” — krzyknęłam, uderzając w szybę, gdy taksówka nagle przyspieszyła i ruszyła w ciemność.
Wtedy kierowca spojrzał na mnie przez lusterko wsteczne i powiedział sześć słów, po których całkowicie przestałam walczyć:
„Twoja siostra krzyczała dokładnie tak samo.”
Przeczytaj ciąg dalszy w komentarzach 👇👇👇
Przez kilka sekund nie mogłam oddychać.
Moja starsza siostra Rachel zaginęła jedenaście lat wcześniej.
Miała siedemnaście lat, kiedy po kłótni z naszym ojcem wyszła z domu i nigdy nie wróciła. Policja znalazła jej kurtkę w pobliżu dworca autobusowego, ale nie było świadków, ciała ani żadnego wyjaśnienia.
Moi rodzice w końcu zaakceptowali, że prawdopodobnie nie żyje.
Ja nigdy tego nie zrobiłam.
„Skąd znasz moją siostrę?” — wyszeptałam.
Uśmiech kierowcy zniknął.
„Nadal nie rozumiesz, Emma.”
Usłyszenie własnego imienia przeraziło mnie bardziej niż zamknięte drzwi.
Rozejrzałam się po taksówce, desperacko szukając czegoś, czego mogłabym użyć jako broni. Mój wzrok zatrzymał się na małej fotografii przymocowanej do deski rozdzielczej.
Przedstawiała dwie młode dziewczyny stojące nad jeziorem.
Rachel i mnie.
Zdjęcie zrobiono podczas naszych ostatnich rodzinnych wakacji.
„Skąd to masz?”
Zanim kierowca zdążył odpowiedzieć, za nami pojawiły się ostre światła reflektorów.
Czarny samochód podążał za taksówką z dużą prędkością.
Kierowca spojrzał w lusterko i zaklął pod nosem.
„Zapnij pas.”
„Co?”
„Zrób to natychmiast!”
Zawahałam się, ale coś zmieniło się w jego głosie. Nie brzmiał już groźnie.
Brzmiał na przestraszonego.
Czarny samochód uderzył taksówkę od tyłu.
Krzyknęłam, gdy pojazd zarzuciło na mokrej drodze. Kierowca odzyskał kontrolę i gwałtownie skręcił w wąską uliczkę.
„Kim oni są?” — krzyknęłam.
„To ludzie, którzy zabrali Rachel.”
Całe moje ciało ogarnął chłód.
Kierowca wyjaśnił, że jedenaście lat wcześniej pracował dla organizacji przestępczej, która wyszukiwała bezbronne młode kobiety na dworcach autobusowych i w klubach nocnych. Jego zadaniem było przewożenie ich w odosobnione miejsca.
Rachel była jedną z nich.
Kiedy jednak zrozumiał, jak była młoda, próbował pomóc jej uciec.
Blizny na jego twarzy były karą za zdradzenie organizacji.
„Czy ona żyje?” — zapytałam.
Milczał.
„Powiedz mi!”
„Tak” — odpowiedział w końcu. „Ale przenieśli ją, zanim zdążyłem do niej dotrzeć. Szukam jej od lat.”
„Dlaczego więc mnie porwałeś?”
„Nie porwałem cię.”
Sięgnął w stronę deski rozdzielczej i nacisnął ukryty przycisk. Zamki otworzyły się z kliknięciem.
„Zaparkowałem niedaleko szpitala, ponieważ wiedziałem, że zaczęli cię obserwować. Mężczyzna, który cię ścigał, próbował zmusić cię, żebyś wsiadła do tej taksówki.”
Wpatrywałam się w niego.
„Pracuje z tobą?”
„Pracuje dla nich. Chcieli, żebyś uwierzyła, że sama wybrałaś ten samochód.”
Kolejne uderzenie wstrząsnęło taksówką.
Czarny samochód był już bliżej.
Kierowca podał mi mały telefon.
„Zapisano w nim tylko jeden numer. Zadzwoń.”
„Czyj to numer?”
„Twojej siostry.”
Dłonie drżały mi, gdy nacisnęłam przycisk połączenia.
Jeden sygnał.
Drugi.
Wtedy odezwała się kobieta.
Przez chwilę żadna z nas nic nie mówiła.
W końcu znajomy głos wyszeptał do telefonu:
„Emma?”
Łzy napłynęły mi do oczu.
„Rachel?”
Zanim zdążyła odpowiedzieć, taksówka przebiła metalową barierę i zatrzymała się pod opuszczonym magazynem.
Kierowca odwrócił się do mnie.
„Jeżeli chcesz zobaczyć swoją siostrę żywą, musisz mi zaufać przez następne pięć minut.”
Na zewnątrz trzasnęły drzwi samochodów.
Zbliżało się kilku mężczyzn.
Kierowca otworzył swoje drzwi i podał mi klucz.
„Biegnij do magazynu. Drzwi numer siedemnaście.”
„A co z tobą?”
Spojrzał w stronę mężczyzn wchodzących do uliczki.
„Dokończę to, czego nie zdołałem dokończyć jedenaście lat temu.”
Pobiegłam przez deszcz, ściskając klucz.
Za mną między budynkami rozlegały się krzyki.
Dotarłam do drzwi numer siedemnaście i je otworzyłam.
W ciemnym magazynie pojedyncza lampa oświetlała kobietę stojącą pośrodku pomieszczenia.
Wyglądała na starszą, szczuplejszą i przerażoną.
Ale natychmiast rozpoznałam jej oczy.
Rachel uśmiechnęła się przez łzy.
„W końcu znalazłaś właściwą taksówkę” — wyszeptała.
